İlk doğumum olduğundan ve kilolu birer anne,bebek olduğumuzdan normal doğum imkansızdı.
''Bebek her an gelmek isteyebilir,sakın hoplayıp zıplama'' diyen doktoruma,kahkahalarla güldüm. Çünkü,uyurken sağdan sola dönmek bile benim için oldukça zorluydu artık.
''Bayramda uslu ol,bayramdan sonra bir tarih kararlaştırıp doğuma karar verelim'' diyordu doktorum Faruk Onur Başeğmez.
''10-11-12 Kasım hangi gün olsun istersen.''
''12 Kasım olsun'' dedim.2 gün daha fazla bebeğim benimle kalsın istedim.Ne kadar uzun süre kalabiliyorsa o kadar.
Bebeğimle birlikte olmak,onun hareketlerini hissetmek dünyanın en güzel duygusuydu.
Doğumuma 10 gün kala çok sevdiğimiz bir arkadaşımızın askere veda gecesi vardı.Eşimle biz taksimde el ele yürüyorduk.Normalde 38 numara olan ayaklarım artık 41 numaraydı ve yürüdükçe şişmeye devam ediyor,nihayet ayakkabıya sığmıyorlardı.Ayakkabıların üzerine basarak zar zor yürüdüm 2 adımlık yolu.Ama gittik eğlenceye en yakın dostlarımla pek de bir eğlendik :))
Derken doğum hazırlıklarıyla geçen günler.Doğum fotoğrafçımız en yakın iki dostumun,kardeşimin hediyesiydi ve bütün doğum hazırlıklarımı hastane süsünden tutunda,lohusa şerbetine,kurabiyesine,hediyeliklerine kadar zevkle,özenle,mutlulukla ve benim en çok seveceğim şekilde hazırlayanda yine onlardı.Canlarım benim...
Annem,eşim ve ben tam 9 da hastanedeydik.Süslü püslü odamda beni bekleyen canım dostlarım,kardeşlerim Gizem ve Merve,birde doğum fotoğrafçımız.
Doğum öncesi fotoğraf çekimi için,arkadaşlarım beni hazırladılar.Kardeşim geldi yüzüm gülüyordu.Bebeğime kavuşmama çok az kalmıştı...
Anestezi uzmanı geldi epidural anestezi istiyordum.Bebeğim dünyaya gelir gelmez sesini ilk ben duymalı,ben dokunmalıydım çünkü.Ameliyathane önlüğümü giydim.Sedye geldi.Artık ameliyathaneye gitme vaktiydi.
Beklenen zaman gelmişti.Yazarken bile tekrar yaşıyorum sanki.
Kalbim hızlandı önce,hayatımda hiç bu kadar çok duyguyu aynı anda yaşamamıştım.Ellerim terliyordu.Biraz zor olsada,nihayet yattım sedyeye.
Korkuyordum,heyecanlıydım,arkamda tüm sevdiklerim.Eşim,annem ellerimi tutuyorlardı.Kardeşim,dostlarım gözleri dolu dolu,bana bakıyorlardı .
Eşimle, ben giderken o son bakışmamızı hiç unutamıyorum.''Sen de gel'' demek istiyordum.Anneme ''korkuyorum'' demek istiyordum.
Doğum fotoğrafçımızı hijyen nedeniyle ameliyathaneye almadılar.Tüm ısrarlarımız sonuçsuz kaldı.
Anestezi uzmanı 2 kere epidural yapmak durumunda kaldı.İlki başarısızdı.2.sinde biri beni öne doğru eğdi.
Hiç acı hissetmedim,korktuğum gibi değildi.
Belden aşağım tamamen uyuştu.Hiç rahatsızlık hissetmedim,oldukça rahattım.Herkes benimle sohbet ediyor, bebeğin ismini,anlamını soruyordu.
Doktorum Faruk Onur Başeğmez geldi.''hazırmısın çok az kaldı tanışmanıza'' dedi.Ameliyat süresince de her ne yapılıyorsa bana sürekli bilgi vermeyi sürdürdü.
Tam 10:40 da Çağan'ın sesiyle çınladı ameliyathane.
Hayatımda duyduğum en güzel ses.Yumuşacık yanağını,yanağıma değdirdiler. ''Hoşgeldin bebeğim diyebildim'' Giydirip yukarı çıkardılar.Sürekli sağlıklı mı diye sorup durdum,kaç kere olduğunu hatırlamıyorum bile :) Ameliyathane ekibi en çok kilosunu merak ediyordu.
Tam 10:40 da Çağan'ın sesiyle çınladı ameliyathane.
Hayatımda duyduğum en güzel ses.Yumuşacık yanağını,yanağıma değdirdiler. ''Hoşgeldin bebeğim diyebildim'' Giydirip yukarı çıkardılar.Sürekli sağlıklı mı diye sorup durdum,kaç kere olduğunu hatırlamıyorum bile :) Ameliyathane ekibi en çok kilosunu merak ediyordu.
4,560 gram 52 cm bir erkek bebek annesi olmuştum ben.
Ve sonrası mutluluk...
Herkes beni bekliyordu yukarıda.Eşim gözleri dolu dolu yanıma geliyor,saçlarımı okşuyordu.
Annem,babam,kardeşimle sarılıyorduk.
Dostlarım,can kardeşlerim ellerimden tutuyor,saçlarımı tarıyor,beni fotoğraflar için hazırlıyorlardı.
Dostlarım,can kardeşlerim ellerimden tutuyor,saçlarımı tarıyor,beni fotoğraflar için hazırlıyorlardı.
Ben anneydim artık ve herşey aslında yeni başlıyordu :))
